Enkele gastsprekers uitgelicht: John, Mascha en Hein

woensdag, 11 februari 2026

Enkele gastsprekers uitgelicht 

In elke nieuwsbrief worden enkele gastsprekers nader uitgelicht. Deze keer John, Mascha en Hein, die alle drie vertellen over Joods én Verzet. Of Joods verzet?

Johns vader werd verliefd op het meisje waarbij hij ondergedoken zat. Dat klinkt romantisch, maar was natuurlijk bloedlink! En op het hoofd van Mascha’s opa stond een prijs, omdat hij met Gerrit van der Veen gewapend verzet pleegde. Haar andere opa betaalde een hoge prijs, omdat hij Joods was. De vader van Hein speelde als Joodse arts een cruciale rol in het verzet. “Mijn vader was een held, maar ik heb onder hem geleden.”

John Blogg 

Mijn Joodse vader zat bij mijn niet-Joodse moeder ondergedoken. Een gevaarlijk liefdesverhaal?

Ik ben de zoon van de Joodse Eddy Blogg en de niet-Joodse Bonny van der Veer. Mijn vader Eddy is als Duitse Jood in 1933 samen met broer Heinz en vriend Martin uit Berlijn naar Amsterdam gevlucht. Ze startten een confectiebedrijf voor damesmode. Mijn moeder Bonny, een katholiek meisje, werkte als model en mannequin voor het modehuis. Eddy en Bonny werden verliefd en kregen een relatie. In 1943 gebeurde het ergste: Eddy’s ouders, mijn grootouders dus, werden na verraad opgepakt en via Kamp Westerbork naar Theresienstadt gedeporteerd. Eddy, Heinz en Martin doken onder bij de familie Van der Veer en hun dochters in Amsterdam. Het verbergen van onderduikers was bloedlink, daar is veel moed voor nodig. Verraad lag voortdurend op de loer. En hoe kwam je aan eten voor je onderduikers? 

Na de bevrijding kwamen mijn grootouders getraumatiseerd terug uit het concentratiekamp. Veel andere Joodse familieleden bleken te zijn vermoord in de gaskamers. Dit alles had een enorme impact op ons gezinsleven. Ik groeide op met veel angst, spanning en verdriet. Daarmee heeft de Holocaust een groot effect op mij, want onbedoeld zijn de trauma’s ook aan mij doorgegeven. Ik vertel in mijn gastles over het verdriet, maar ook over liefde, moed en dapperheid.

Mascha Furth 

Mijn familie van vaders kant is Joods, en de familie van moeders kant zat diep in het verzet. Ik ben opgegroeid met veel oorlogsherinneringen, in beide families heeft de oorlog diepe sporen nagelaten. En die verhalen zijn ook mijn geschiedenis, het maakt mij tot wie ik ben.

Mijn Joodse opa werd in 1943 opgepakt en in Kamp Vught gevangengezet. Toen hij zag dat Joodse kindertjes met de trein werden gedeporteerd, wist hij dat er voor zijn zoontje Dave, mijn vader dus, een onderduikadres moest worden geregeld. Hij smokkelde briefjes uit het kamp waarin hij oma aanspoorde de onderduik te gaan regelen. En dat lukte ook, op een onderduikadres in Limburg. Mijn oma zelf kwam echter terecht in Kamp Westerbork, werd daar herenigd met opa, en vervolgens samen gedeporteerd naar Auschwitz. Oma overleefde dat niet, zij is vermoord. Opa overleefde wel en werd na de bevrijding herenigd met Dave die hem als 4-jarige helemaal niet meer als vader herkende.

Mijn moeders familie was zeer actief in het verzet. Opa en oma waren overtuigd communist en deden er álles aan om de nazi’s te dwarsbomen. Oma als koerierster, opa in het gewapend verzet met aanslagen, overvallen en liquidaties van landverraders. De risico’s waren enorm. In 1944 is hun dochter geboren, mijn moeder.

Als ik tegenwoordig het nieuws zie, dan denk ik aan mijn grootouders die zo dapper waren zich te verzetten en hun stem te verheffen. En dan denk ik: wat doe ik? Als gastspreker hoop ik dat leerlingen die belangrijke vraag ook aan zichzelf zullen stellen: wat doe ik als er onrecht is?

Hein de Vries Robles 

Mijn vader was een held, maar ik heb onder hem geleden. Ik ben misvormd door de oorlog van mijn vader. Hij overleed toen ik tien jaar oud was: dat was voor mij niet leuk natuurlijk, maar toch ook een opluchting… Hoewel ik zelf de oorlog niet heb meegemaakt, ik ben in 1957 geboren, is de oorlog van mijn Joodse vader ook mijn oorlog geworden.

Mijn vader Bert de Vries Robles had een belangrijke rol in het Joodse verzet. Hij werkte als arts bij de Joodse Raad en de Hollandse Schouwburg. Daar deed hij medische keuringen en vervalste allerlei documenten. Hij was betrokken bij de redding van ruim 600 Joodse kinderen uit de crèche aan de overkant. En hij werd aangesteld als lijfarts van de Duitse nazi Ferdinand Aus der Fünten. Dat was bijzonder gevaarlijk als Joodse arts, en voor de buitenwereld leek het alsof hij collaboreerde. Maar in werkelijkheid gaf deze rol hem toegang tot moeilijk te krijgen spullen en informatie. In 1943 werd hij met zijn gezin opgepakt en opgesloten in Kamp Westerbork. Maar SS-er Aus der Fünten haalde hem terug naar Amsterdam, want hij kon niet zonder de morfine die mijn vader hem gaf.

Het opbouwen van een normaal leven na de oorlog bleek erg moeilijk. Veel vrienden en familie waren vermoord, zijn huwelijk liep stuk. Hij was lichamelijk verzwakt en had verschrikkelijke nachtmerries. Hij hertrouwde, en uit dat huwelijk werden ik en mijn broer Bernard geboren. Bij ons thuis werd niet gesproken over de oorlog, maar toch was de oorlog elke dag aanwezig. Als kind mocht ik bijvoorbeeld niet stampen op de trap, omdat vader dan het geluid van Duitse laarzen hoorde, en dat maakte hem woedend. Om ons gezin te beschermen had vader strikte regels en zonderde ons af van de rest van de maatschappij. Met de weinige overgebleven familie was er geen contact. Ik groeide daarom op in beknellende isolatie. Je kunt vast wel begrijpen dat dat een grote invloed op mijn jeugd heeft gehad en op wie ik nu ben.